Koçluk Yolculuğunda Görünmeyeni Görünür Kılmak

Görünmez hissetmek, ne yaparsanız yapın kendinizi gösteremediğinizi düşünmek ve bununla birlikte gelen başarısızlık, kaygı ve hayal kırıklığı... Bu, hepimizin zaman zaman yaşayabileceği ve başa çıkması güç bir duygudur. Bu duygu bazen bizi esir alır; insan kendini görünmez hissettiği anlarda bu durum öfke ya da içe kapanma olarak dışa vurabilir. Koçluğun hayatımıza kattığı en büyük farkındalıklardan biri, ne düşündüğümüzün, ne hissettiğimizin ve nasıl davranmak istediğimizin tamamen bizim kontrolümüzde olduğunu fark etmektir; bu da bize muazzam bir güç, etki ve yetkinlik duygusu kazandırır.

Kendi güçlü yönlerinle görünür olmak

Koçluk; ister doğuştan gelsin ister zaman içinde büyük emeklerle geliştirilmiş olsun, varoluşumuzun özünde yatan güçlü yönlerimizi bize hatırlatan ve görünür olmamıza yardımcı olan en değerli yolculuklardan biridir. Aslında tutunmamız gerekenin, bizi görünür kılanın bir başkası değil, kendimiz olduğunu fark etmemizi sağlar. Gerçek anlamda görünür olmak da ancak kendimizi görmeye başladığımızda başlar. Kendimizi kendi ışığımızla aydınlatmaya başladığımız an o ışık hemen başkalarının da gözüne çarpar; insanlar etrafa yayılan o parıltıya ve enerjiye hayranlık duymaya başlar. Çünkü insanlar bir kişiyi ancak kendini konumlandırdığı yerde görebilir; onu yarattığı etki ve ulaştığı sonuçlar üzerinden tanır. İşte tam bu noktada koçun varlığı kritik hale gelir. Görünmeyeni görünür kılma yolculuğunun en yakın refakatçisi olan koç; danışanın güçlü yönlerini fark etmesine, onlardan destek almasına ve o güçlü yönleriyle parlamasına yardımcı olarak en değerli yol arkadaşına dönüşür.

Değerlerine ve güçlü yönlerine tutunmak

Tüm bunlardan sonra Bukowski'nin "Görünmez olduğunda, seni fark edenlere tutun" sözünü kendi kelimelerimizle yeniden yazacak olsaydık, herhalde şöyle derdik: "Görünmez olduğunda değerlerine, iç bütünlüğüne ve güçlü yönlerine tutun; çünkü seni görünür ve fark edilir kılacak olan onlardır."